ดินแดนปัญญาชน SEAL2thai.org

 

รอยยิ้มของเด็กน้อย ต้นทางของความศรัทธา

คุยเท่าที่รู้ กับครูแชมป์  SEAL2thai.org 

 

ปลูกต้นไม้แห่งปัญญา กับ ดินแดนปัญญาชน  

          ดินแดนปัญญาชน           

bullet

[หน้าแรก]
 

bullet

[รวมสาระ]
 

bullet

[web board]
 

bullet

[คุรุชน]
 

bullet

[สอบบรรจุครู]
 

bullet

ร่วมสนับสนุนเรา
โดยการทำ link
มาหาเรานะครับ

bullet

กรมหลวงชุมพร

 Thailand Travel Memo
 
เรียนพิเศษในพิษณุโลก
 
วงการครู

 ข้อสอบ o-net a-net ผลงาน คศ.3
 ได้รับการสนับสนุนโดย เงินงอกเงย
 เสด็จเตี่ย เรียนพิเศษ   
     บ้านครูแชมป์ เรียนพิเศษในพิษณุโลก

     วัตถุมงคล อ.หนู กันภัย

     สวีดัส saweedas สวัสดี

         

 
 
 
คุยเท่าที่รู้ กับครูแชมป์ ให้กำลังใจเว็บ SEAL2thai ด้วยนะจ๊ะ

ในวันหนึ่งๆ คุณศรัทธาในอาชีพคุณมากแค่ไหน (อย่าลืมให้ like บทความนี้ ด้านท้ายบทความด้วยนะครับ)
วิชาชีพของคุณ การงานของคุณ รายได้ของคุณ มันทำให้คุณมีความสุขเพียงไหน

 


รอยยิ้มของเด็กน้อย ต้นทางของความศรัทธา
    วันนี้เป็นอาทิตย์ที่สองของการเปิดชดเชยหลังจากโรงเรียนน้ำท่วม จริงๆแล้วเป็นการเปิดเรียนตามปกติ แต่เพิ่มชั่วโมงท้าย และสอนวันเสาร์เพิ่มอีก 1 วัน

     ตอนแรก ก็คิดว่า แหมจะสักแค่ไหนเชียว แต่พอมาสอนจริงๆ เลยเอาเหนื่อย แทบจะหมดแรงขี่มอเตอร์ไซต์กลับบ้านเลย อยากเร่งวันเร่งคืนให้การสอนชดเชยเพิ่มมันหมดไป แต่มานึกว่าที่ผ่านมา น้ำท่วมจนเข้ามาสอนไม่ได้ มันก็เหมือนหยุดพักไปแล้ว (แม้ว่าจะถูกเรียกตัวไปทำนั่น ทำนี่บ้าง) แต่สิ่งที่ขาดหายไป มันคือหน้าที่หลักที่บกพร่อง นั่นคือการสอน

     วันนี้ หลังจากเก็บของ จัดของหลังน้ำลด คุณครูท่านหนึ่งนำตุ๊กตาที่ผมฝากไว้ตั้งแต่ช่วงก่อนน้ำท่วมเอามาให้ ผมเลยนึกขึ้นได้ว่า "ลืมไป"

     ตุ๊กตาตัวนี้ เตรียมไว้ตอนวันแม่ ตั้งใจจะมอบให้เด็กคนหนึ่ง เด็กคนนี้อยู่ชั้น ป. 1 ทำไมถึงต้องเจาะจงให้เด็กคนนี้ เรื่องมันเกิดจากกว่า วันนั้น ผมเป็นครูเวรประจำวัน กำลังดูแลนักเรียนรับประทานอาหารกลางวันอยู่ หลังจากเพื่อนๆลุกกันไปเกือบหมดแล้ว เด็กนักเรียนคนนี้กำลังนั่งกินข้าวอยู่ (ยังไม่อิ่ม) เขาตักข้าวคำใหญ่ๆ ค่อยเคี้ยว ด้วยความเป็นเด็กตัวเล็กจึงทำให้ดูเหมือนข้าวไปกองอยู่บริเวณแก้ม

     ผมเดินเข้าไปดูจึงพบว่า กับข้าวหมดไปแล้ว เหลือน้ำของผัดกะเพราอยู่ติดชามเล็กน้อย ผมจึงเดินไปหาครูเวรอีกท่านเพื่อจะขอแบ่งกับข้าวจากครู แต่ก็มีแต่ของเผ็ดๆ จึงลองไปดูในกระทะของแม่ครัว ก็พบผัดกะเพราเหลือติดกระทะอยู่ประมาณถ้วยหนึ่ง ผมเอ่ยปากขอแบ่งจากแม่ครัวเอาไปให้เด็กคนนี้ แววตาของเขาดีใจมาก

     ครูท่านอื่นเล่าให้ฟังว่า เด็กคนนี้ค่อนข้างอาภัพในชีวิต ตัวเล็ก แคระแกรน ครูบางท่านได้มอบขนมให้กินในทุกเช้า เด็กเติบโตมาในสภาวะที่ไม่ค่อยจะปกติ(สำหรับครู) แต่อาจดูปกติสำหรับคนแถวนั้น เสื้อผ้าดูสกปรกเพราะเป็นของที่ได้รับบริจาคมา (ไม่ต้องถามถึงเรียนฟรีนะครับ เพราะเงินที่ได้มา มันจะซื้อเสื้อผ้า เครื่องเขียนสักเท่าไรเชียว) เด็กคนนี้ไม่ชอบใส่รองเท้า อาจเป็นเพราะความเคยชิน... เคยชินที่เขาไม่เคยจะมี

     วันนี้ ผมจึงเรียกเขามาเพื่อเอาตุ๊กตาตัวนี้ มันอาจจะมีราคาไม่มาก แต่ก็เป็นสิ่งที่แม่ของผมอยากส่งต่อให้เขาในวันแม่ (อาจจะสายไปหน่อย เพราะติดน้ำท่วม) แต่มันก็แสดงให้เค้าพอรับรู้จากสมองและสามัญสำนึกได้ว่า "เขาไม่ได้อยู่คนเดียวในโลก"

     แววตาของเขาในวันนี้...

     มันสร้างพลังศรัทธาในความเป็นครูมากเลยละครับ

 
 

     ้องขอบคุณแววตาคู่นี้จริงๆ ที่ทำให้รู้สึกดี และจะสู้เพื่อวงการการศึกษาต่อไปครับ

ท่านสามารถอ่านบทความนี้ได้ที่ http://www.seal2thai.org/sara/sara235.htm    free toolbar

 

   ที่มา ครูพิริยะ  ตระกูลสว่าง

ชาว facebook ให้กำลังใจบทความนี้ด้วยนะครับ :)

  ขอบคุณครับที่ทำ link และอ้างอิงมาหาเรา นึกว่าในสังคมจะไม่มีคนให้เกียรติคนอื่นเหลืออยู่ีกแล้ว

หลุดจากทางบ้าน

ให้คะแนนข้อเขียนนี้ กี่ดาวดีครับ...


 รวมสาระ 
Powered by www.seal2thai.org   ดินแดนปัญญาชน